ته دیگ طلایی رنگ خوشمزه هم نشدیم دو نفر سرمون دعوا کنند
شلغمم نشدیم یکی کوفتمون کنه خوب شه
ویرگول هم نشدیم هر کی بهمون رسید مکث کنه
بچه مردم هم نشدیم ، ملت ما رو الگوی بچه هاشون قرار بدن
قره قوروتم نشدیم دهن همه رو آب بندازیم
... لاک پشتم نشدیم گشت ارشاد نتونه به لاکمون گیر بده
خربزه هم نشدیم هر کی می خورتمون پای لرزش هم بشینه
موبایل هم نشدیم ، روزی هزار بار نگامون کنی
پایان نامه هم نشدیم ازمون دفاع کنن
چاقو هم نشدیم تا حداقل اینجوری بتونیم تو دل کسی بریم
دریاچه ارومیه هم نشدیم دورمون حلقه انسانی تشکیل بدن
آهنگ هم نشدیم ، دو نفر بهمون گوش کن
مانیتور هم نشدیم ازمون چشم بر ندارن
شریعتی صبح تا شب سیگار میکشید همه میگفتن: بابا از فکرشههه ، شریعتییییییی ، از روشنفکریشهههههه ، حالا میری مغازه کبریت واسه خونه بخری همه میگن سیگاری بدبخت ، شریعتی هم نشدیم لاقل هر کار میکنیم بگن این میفهمه چیکار میکنه
به استاد میگم استاد شما که 9 دادی حالا این یه نمره هم بده دیگههههههههه ، یک نگاه عاقل اندر دیوانه کرد دست گذاشته رو دوشم میگه برو درس بخون پسرم ، استادم نشدیم شخصیت کسی رو خورد کنیم
کیبورد هم نشدیم ملّت به بهانه تایپ یه دستی به سر و کلمون بکشن
کلاه هم نشدیم ملت رو سرگرم کنیم
ای خدااااااا! بختک هم نشدیم بیفتیم رو ملت
میگن تو این دنیا همه مسافریم ، بر هیچ مسافری هم روزه واجب نیست ، ما مردم ایران ، مسافر هم نشدیم
زمبه هم نشدیم حداقل سگارو نگرانمون باشه
تام و جری هم نشدیم زندگیمون سرتاسر هیجان باشه
نون هم نشدیم یکی از روی زمین ورداره بوسمون کنه
شریعتی هم نشدیم هر چی جملات قصاره نسبت بدن به ما
ای کی یو سان هم نشدیم تف بمالیم کف کلمون ، همه چی حل شه
مهر جانماز هم نشدیم بوسمون کنن
قاصدک هم نشدیم ، پیام رسان و سنگ صبور عشاق شیم
عینک آفتابی هم نشدیم دنیا رو از دید بقیه ببینیم
فلش مموری هم نشدیم حافظه مون زیاد باشه
گوشواره هم نشدیم آویزون ملت شیم
معادله هم نشدیم ، کلی آدم دنبال این باشن که بفهمنمون و حداقل دو نفر درکمون کنن
کتابم نشدیم حداقل دوست مهربان بشیم
ماکسیما در افغانستان حدود 6 میلیون تومانه ، افغانی هم نشدیم بتونیم ماکسیما بخریم
علف هم نشدیم حداقل به دهن بزی شیرین بیایم
عروسک هم نشدیم یکی بغلمون کنه
شارژر هم نشدیم بقیه رو شارژ کنیم
مهتابی هم نشدیم به ملت چشمک بزنیم
شامپو هم نشدیم ملت تو کفمون بمونن
ای خدا ... بامزی هم نشدیم بچه ها عکسمون رو بچسبونن روی کتاب و دفترشون
مگس تسه تسه هم نشدیم ملت رو بخوابونیم
توپ فوتبالم نشدیم 22 نفر بخاطرمون خودکشی کنن
بوم نقاشی هم نشدیم یکی بیاد رومون 4تا درخت و 2تا دونه پرنده بکشه قیمتی بشیم واسه خریدنمون سر و دست بشکونن
گلدونم نشدیم یکی یه گل بهمون بده
کبری هم نشدیم تصمیماتمون رو تو کتاب ها بنویسن
حمید دشتی هم نشدیم رتبه یک کنکور شیم
کوزت هم نشدیم آخرش خوشبخت شیم
جودی ابوت هم نشدیم بابا لنگ دراز خرجیمون رو بده
مهران رجبی هم نشمدیم همه بخاطر دماغمون بشناسنمون
حوا هم نشدیم شوهرمون آدم باشه

دترین هوادارانی که تا کنون دیده اید: تفسیرگران تلویزیونی وقتی دیدند یک زوج، درست جلوی چشم پسربچه ای که بلند گریه می کرد و توپ می خواست، با خودنمایی به بچه خیره شدند و با یک توپ کثیف جلوی وی ژست گرفتند، حسابی شوکه شدند.

در این جریان، یک اتفاق، عشق، درام، اشک و ناراحتی و سرانجام یک پایان خوش وجود دارد.

اما این فیلم نبود. در حقیقت اتفاقی است که شب گذشته در پارک آرلینگتون، حین برگزاری بازی رنجر، بین دو تیم یانکی های نیویورک و تگزاس روی داد.

به گزارش آپام،به نوشته دیلی میل : یکی از طرفداران جوان رنجرز با پرتاب یک توپ کثیف به سمت جمعیت که نصیب یک زوج عاشق شد، و ناراحتی یک پسربچه را به دنبال داشت، مفسران تلویزیونی را شوکه کرد.

میچ مورلن، بازیکن رنجرز، توپ را میان جمعیت سمت پسربچه پرتاب کرد. قبل از آنکه پدر بچه بتواند توپ را بگیرد، یک مرد عصبانی با موهای جوگندمی به زحمت جلو آمد و توپ را گرفت.

یک نفر که دستش را از قبل دراز کرده بود و چشم هایش از هیجان گشاد شده بود، به بچه پشت کرد و به جای اینکه توپ را به پسربچه بدهد آن را از بالای سر دوست دختر جوان و زیبایش که کنارش ایستاده بود، گرفت و به وی داد.

به دنبال آن، جو متشنج شد. کودک شروع به گریه کردن و جیغ زدن کرد و حتی دست های کوچکتر از توپش را بالا آورد و روی صورت گریانش گذاشت تا خودش را آرام کند.

در همین حال، این زوج که کنار پسربچه ایستاده بودند، همدیگر را بوسیدند، لبخند زدند و به پسربچه که همچنان در حال گریه کردن بود، خیره شدند و حتی برای عکس گرفتن با توپ، جلوی بچه ژست گرفتند.

تصویر این زوج که طرفدار تیم تگزاس رنجرز بودند و به وضعیت پسربچه توجهی نداشتند، توسط فیلمبرداران شبکه تلویزیونی یانکیز یس، بر روی دوربین ضبط می شود و مایکل کی، گزارشگر بازی، این زوج را بخاطر کار نادرستی که انجام دادند روی آنتن سرزنش کرد، و به آنها لقب “حریص” و “بی توجه” را داد و آنها را متهم به مالیدن توپ کثیف به سر و صورت پسربچه کرد.

همانطور که والدین بچه سعی می کردند پسرشان را که همچنان در حال گریه کردن بود آرام کنند، این زوج به وی خیره شده بودند و شروع به بیرون رفتن کردند. یک نفر از کنار زمین بازی، توپ جدید خودش را که هنوز برچسبش را جدا نکرده بود، به سمت پسربچه پرتاب کرد.

وی توپ را گرفت و صورتش لبریز از خنده شد و دیگر گریه نکرد. این پسربچه ناراحت سر تا پا غرق شادی شد.

با اعلام نتیجه بازی و پیروزی ۷ بر ۳ رنجرها به یانکی ها، پسربچه توپی را که انگار زندگی اش به آن بسته بود، محکم در دست هایش گرفت و شاد و خوشحال راهی خانه شد.